Życie to ciągła nauka. Rozwiązując ciągle nowe problemy, przezwyciężając napotykane trudności i wyciągając wnioski z popełnionych błędów wzbogacamy swoją wiedzę. Istnieją jednak dziedziny, w których nie wolno nam się uczyć na błędach. Jedną z nich jest hodowla zwierząt. Ten, kto nie posiadł niezbędnej wiedzy i doświadczenia, może swoim postępowaniem nieświadomie spowodować cierpienie lub nawet chorobę swego podopiecznego. Odwołując się zatem do własnego doświadczenia postanowiłam podać w miarę skondensowane podstawowe informacje o naszych skrzydlatych pupilach.

W istocie ptaki pomagają nam rozwijać się, i to na wiele sposobów. Uczą nas mądrej miłości do przyrody, a przede wszystkim do nas samych, abyśmy na przekór przeciwnościom zachowywali pozytywną postawę życiową i umieli dzielić ją z innymi. Ptaki fascynowały człowieka od zarania dziejów: stanowiły symbol mądrości i obiekt kultu, ostrzegały przed niebezpieczeństwem, informowały o zmianach pogody, wskazywały źródła wody i pokarmu, a często były jedynym nieodłącznym towarzyszem samotnych. Zdumiewały nieprzebranym bogactwem kształtów i barw upierzenia, a przede wszystkim zdolnością naśladowania mowy ludzkiej. Papugi trzymano w swoich siedzibach już od wielu tysięcy lat. W Europie towarzyszą nam od blisko 2400 lat. Ptaki te zabawiały opiekunów swoim paplaniem, a często, wyuczywszy się zabawnych sztuczek, towarzyszyły wędrownym kuglarzom i muzykantom. Do dziś są obiektem zainteresowania i fascynacji i latami towarzyszą wielu ludziom.

Moje zainteresowanie zwierzętami, a w szczególności ptakami, datuje się już od najmłodszych lat. Jako że małemu dziecku nie daje się zwierząt na wychowanie, moje początki były ugruntowane wiedzą książkową, dopiero kiedy troszkę podrosłam zakupiłam trzy papużki faliste, choć na dzień dzisiejszy pod moją opieką jest tylko jedna. Brak dużej ilości wolnego czasu zmusił mnie do pozostania tylko przy jednej, ale jakiej!!! Jako że moje zainteresowania dotyczą również innych gatunków ptaków, zdecydowałam się opisać pokrótce kilka z nich.